Είδαμε το "Τζόρνταν"... με την Έφη Δράκου
Ξέρεις τι θαυμάζω σ' αυτή τη γυναίκα; Την ειλικρίνειά της. Ανεβαίνει στη σκηνή και βιώνει αυτό που σου λέει. Μαζί της κι εσύ. Όταν λέει "πονάω", πονάς μαζί της. Όταν "κρυώνει" κρυώνεις κι εσύ. Υπήρξε σημείο στο έργο που ήθελα όντως να της δώσω ζακέτα να μην κρυώνει. Αναμφισβήτητα είναι μια πολύ καλή ηθοποιός, εξαιτίας της διαρκούς της ειλικρίνειας.
Το "Τζόρνταν" είναι ένας σπαρακτικός μονόλογος, που μιλάει για την πραγματική ιστορία της Σίρλευ Τζόουνς η οποία σκότωσε το 13 μηνών παιδί της, Τζόρνταν, και τη μέρα που αφέθηκε ελεύθερη βάσει της απόφασης του βρετανικού δικαστηρίου, αυτοκτόνησε. Μία εικοσάχρονη μητέρα σκοτώνει το νεογέννητο παιδί της, κι όμως αυτό το έργο είναι ύμνος στη μητρότητα.
Ο Κάρολος Κουν κάποτε είπε ότι "κάνουμε θέατρο για να πλουτίσουμε τους εαυτούς μας". Αυτό συνέβη την Κυριακή το βράδυ στο θέατρο Μορφές. Πώς μπορεί κανείς με δύο κύβους, ένα μπουκάλι νερό, μια τσάντα, ένα τσιγάρο κι ένα αρκουδάκι να κάνει παράσταση; Μπορεί μόνο όταν είναι διαθέσιμος. Διαθέσιμος να καταθέσει τον εαυτό του, την ψυχή του, την ιδέα του και να μας πει την ιστορία του.
Η Σίρλευ της Έφης λυτρώθηκε μέσα από την Έφη. Δεν την κατηγόρησε για ανθρωποκτονία αλλά τη δικαιολόγησε για αυτή την πράξη της. Η Σίρλευ αγαπάει τον Τζόρνταν πάρα πολύ! Και η Έφη αγαπάει τον Τζόρνταν πάρα πολύ.
Το αποτέλεσμα ήταν το αναμενόμενο. Θεατές βαθιά συγκινημένοι, προβλημτισμένοι, πλουτισμένοι, χαρούμενοι, μια παρέα! Ένα γεμάτο θέατρο όλο όρθιο -κυριολεκτώ- να χειροκροτάει με τόση ένταση που κι ο ίδιος δεν άντεχες τη χαρά. Η ίδια, πολύ συγκινημένη, είπε στην υπόκλιση: Σας ευχαριστώ πάρα πολύ, έχω συγκινηθεί τόσο πολύ, αλλά η χαρά είναι σαν τον πόνο. Δεν αντέχεται πολύ... Και το κοινό γέλασε, χαλαρώνοντας και κάνοντάς την να γλιτώσει το καρδιακό επεισόδιο που όλοι βλέπαμε να έρχεται.
Τι πιο όμορφο για έναν ηθοποιό!
Να πληρώνεσαι τον κόπο σου με όλους τους θεατές όρθιους!
Στη συγκεκριμένη παράσταση δεν ένιωσα θεατής. Ένιωσα μάρτυτρας ενός από των σημαντικότερων γεγονότων στη ζωή της Έφης. Όποιος το έχασε... έχασε.
-Ο γιος σου
Ο Κάρολος Κουν κάποτε είπε ότι "κάνουμε θέατρο για να πλουτίσουμε τους εαυτούς μας". Αυτό συνέβη την Κυριακή το βράδυ στο θέατρο Μορφές. Πώς μπορεί κανείς με δύο κύβους, ένα μπουκάλι νερό, μια τσάντα, ένα τσιγάρο κι ένα αρκουδάκι να κάνει παράσταση; Μπορεί μόνο όταν είναι διαθέσιμος. Διαθέσιμος να καταθέσει τον εαυτό του, την ψυχή του, την ιδέα του και να μας πει την ιστορία του.
Η Σίρλευ της Έφης λυτρώθηκε μέσα από την Έφη. Δεν την κατηγόρησε για ανθρωποκτονία αλλά τη δικαιολόγησε για αυτή την πράξη της. Η Σίρλευ αγαπάει τον Τζόρνταν πάρα πολύ! Και η Έφη αγαπάει τον Τζόρνταν πάρα πολύ.
Το αποτέλεσμα ήταν το αναμενόμενο. Θεατές βαθιά συγκινημένοι, προβλημτισμένοι, πλουτισμένοι, χαρούμενοι, μια παρέα! Ένα γεμάτο θέατρο όλο όρθιο -κυριολεκτώ- να χειροκροτάει με τόση ένταση που κι ο ίδιος δεν άντεχες τη χαρά. Η ίδια, πολύ συγκινημένη, είπε στην υπόκλιση: Σας ευχαριστώ πάρα πολύ, έχω συγκινηθεί τόσο πολύ, αλλά η χαρά είναι σαν τον πόνο. Δεν αντέχεται πολύ... Και το κοινό γέλασε, χαλαρώνοντας και κάνοντάς την να γλιτώσει το καρδιακό επεισόδιο που όλοι βλέπαμε να έρχεται.
Τι πιο όμορφο για έναν ηθοποιό!
Να πληρώνεσαι τον κόπο σου με όλους τους θεατές όρθιους!
Στη συγκεκριμένη παράσταση δεν ένιωσα θεατής. Ένιωσα μάρτυτρας ενός από των σημαντικότερων γεγονότων στη ζωή της Έφης. Όποιος το έχασε... έχασε.
-Ο γιος σου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου