Σε λίγες μέρες ξεκινάει για ακόμα μια χρονιά η πολυπόθητη εξέταση των μαθητών που διαγωνίζονται για μια θέση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αλήθεια, πόσο "μεγάλο" το έχουμε φτιάξει αυτό να είναι; Γονείς πανικόβλητοι, καθηγητές που ξαναξαναζούν την αγωνία, φροντιστήρια που σκίζουν τα κορμιά τους ότι θα πέσουν μέσα στα θέματα των εξετάσεων και μαθητές που υφίστανται όλη αυτή την κατάσταση χωρίς να έχουν πλήρως αίσθηση του τι συμβαίνει. Κοινώς, έχουν ψιλοτρελαθεί.
Να φανταστώ θα έχετε ακούσει διάφορα φέτος κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας με την πιο κλασική ατάκα:Είναι η σημαντικότερη χρονιά. Πρέπει να βάλεις τα δυνατά σου, γιατί κρίνεται το μέλλον σου.
Εγώ, για να είμαι ειλικρινής ποτέ δεν το κατάλαβα αυτό. Κρίνεται το μέλλον σου από τη σχολή στην οποία θα περάσεις; Κι αν περάσεις στην "πρώτη σου επιλογή", που ήθελες από την πρώτη δημοτικού και τελικά δε σου αρέσει, αυτό τι σημαίνει; Αποτυχία; Και τι κάνουμε μετά; Αυτοκτονούμε ομαδικώς;
Το άλλο; "Ό,τι θέλει το παιδί μου. Ή γιατρός ή δικηγόρος. Όποιο απ' τα δύο θέλει". Κι όμως, ζούμε μια εποχή γενικότερης απαξίωσης. Η ελληνική κοινωνία, από τα μέσα της δεκαετίας του '50 ήθελε να βγάλει επιστήμονες, καταξιωμένα παιδιά. Μην καταλήξουν σαν της γειτόνισσας της Δέσποινας το γιο, που είναι υδραυλικός ο κακομοίρης. Αλλά άμα χαλάσουν τα σιφώνια τις ακούς να φωνάζουν: Δέσποινααααααα, πού είναι ο γιος σου;
Και πόσα άλλα δε θα έχετε ακούσει!
Οι μέρες πέρασαν. Ένα ολόκληρο χρόνο προσπαθήσατε, θυσιάσατε, δοκιμάσατε, κουραστήκατε και ανεξαρτήτως αποτελέσματος εγώ σας λέω μπράβο! Γιατί κατά βάθος πιστεύω πως δεν είναι οι γονείς σας που γκρινιάζουν το κίνητρο, δεν είναι οι φίλοι σας που εξετάζονται κι αυτοί, δεν είναι που αυτό το σύστημα έγινε παράδοση, είναι που ονειρεύεστε! Ονειρεύεστε τον εαυτό σας στο αύριο και για μένα δεν υπάρχει τίποτα πιο ειλικρινές από μάτια που κοιτάζουν καρφωμένα πάνω σου πιστεύοντας στην προσπάθειά τους!
Θα υπάρχουν σίγουρα παιδιά που δεν πιστεύουν σ' αυτό το σύστημα, παιδιά που πιστεύουν, παιδιά που αναγκάζονται να πιστέψουν, αλλά που όλα μαζί θα δοκιμαστείτε σε λίγο! Οι νικητές θα είναι οι ονειροπόλοι, οι σιωπηλοί, οι ψύχραιμοι, που μπορεί να ξέρουν ότι το παρόν απέτυχε αλλά το μέλλον θα το φτιάξουν μόνοι τους. Ψυχραιμία, παιδιά μου! Αποστασιοποιηθείτε από οτιδήποτε δρα τοξικά σε σας και απολαύστε τη διαδικασία για σας και μόνο. Δεν έχετε να λογοδοτήσετε σε κανένα! Η προσπάθεια μπορεί για έναν άνθρωπο να είναι η μεγαλύτερη επιτυχία. Μπορείτε μέσα σ' αυτές τις ώρες του άγχους να ονειρεύεστε τον εαυτό σας λίγο καιρό μετά; Μπορείτε να τραγουδήσετε το αγαπημένο σας τραγούδι; Μπορείτε να πατήσετε στα πόδια σας και να ανοίξετε τα φτερά σας; Μπορείτε! Γι' αυτό φτάσατε εδώ, περιμένοντας εναγωνίως! Εμπιστεύομαι εσάς. Τους ονειροπόλους!
Όσο για εσάς γονείς, δε σας κακιώνω. Ξέρω πως αγωνιάτε, θέλετε τα παιδιά σας να πετύχουν στη ζωή τους, να μην περάσουν δυσκολίες που ενδεχομένως εσείς περάσατε, απλά φοβάμαι ότι με το να υποδεικνύει κανείς πώς να ζει το παιδί του δεν είμαι σίγουρος πως θα καταφέρει το σκοπό του. Αγκαλιάστε τα παιδιά σας και δώστε τους εσείς φτερά για να πετάξουν. Ακούστε τα με προσοχή κι αγαπήστε τα για τις επιλογές τους, γι' αυτά που είναι!
Και θα πετύχουν...
Καλή τύχη σε όλα τα παιδιά!
Χαμογελάστε στη ζωή... και διεκδικήστε την!
ΥΓ
Ό,τι κάνετε... με ανοιχτά φτερά!
Αντώνης Καλομοιράκης
Να φανταστώ θα έχετε ακούσει διάφορα φέτος κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας με την πιο κλασική ατάκα:Είναι η σημαντικότερη χρονιά. Πρέπει να βάλεις τα δυνατά σου, γιατί κρίνεται το μέλλον σου.
Εγώ, για να είμαι ειλικρινής ποτέ δεν το κατάλαβα αυτό. Κρίνεται το μέλλον σου από τη σχολή στην οποία θα περάσεις; Κι αν περάσεις στην "πρώτη σου επιλογή", που ήθελες από την πρώτη δημοτικού και τελικά δε σου αρέσει, αυτό τι σημαίνει; Αποτυχία; Και τι κάνουμε μετά; Αυτοκτονούμε ομαδικώς;
Το άλλο; "Ό,τι θέλει το παιδί μου. Ή γιατρός ή δικηγόρος. Όποιο απ' τα δύο θέλει". Κι όμως, ζούμε μια εποχή γενικότερης απαξίωσης. Η ελληνική κοινωνία, από τα μέσα της δεκαετίας του '50 ήθελε να βγάλει επιστήμονες, καταξιωμένα παιδιά. Μην καταλήξουν σαν της γειτόνισσας της Δέσποινας το γιο, που είναι υδραυλικός ο κακομοίρης. Αλλά άμα χαλάσουν τα σιφώνια τις ακούς να φωνάζουν: Δέσποινααααααα, πού είναι ο γιος σου;
Και πόσα άλλα δε θα έχετε ακούσει!
Οι μέρες πέρασαν. Ένα ολόκληρο χρόνο προσπαθήσατε, θυσιάσατε, δοκιμάσατε, κουραστήκατε και ανεξαρτήτως αποτελέσματος εγώ σας λέω μπράβο! Γιατί κατά βάθος πιστεύω πως δεν είναι οι γονείς σας που γκρινιάζουν το κίνητρο, δεν είναι οι φίλοι σας που εξετάζονται κι αυτοί, δεν είναι που αυτό το σύστημα έγινε παράδοση, είναι που ονειρεύεστε! Ονειρεύεστε τον εαυτό σας στο αύριο και για μένα δεν υπάρχει τίποτα πιο ειλικρινές από μάτια που κοιτάζουν καρφωμένα πάνω σου πιστεύοντας στην προσπάθειά τους!
Θα υπάρχουν σίγουρα παιδιά που δεν πιστεύουν σ' αυτό το σύστημα, παιδιά που πιστεύουν, παιδιά που αναγκάζονται να πιστέψουν, αλλά που όλα μαζί θα δοκιμαστείτε σε λίγο! Οι νικητές θα είναι οι ονειροπόλοι, οι σιωπηλοί, οι ψύχραιμοι, που μπορεί να ξέρουν ότι το παρόν απέτυχε αλλά το μέλλον θα το φτιάξουν μόνοι τους. Ψυχραιμία, παιδιά μου! Αποστασιοποιηθείτε από οτιδήποτε δρα τοξικά σε σας και απολαύστε τη διαδικασία για σας και μόνο. Δεν έχετε να λογοδοτήσετε σε κανένα! Η προσπάθεια μπορεί για έναν άνθρωπο να είναι η μεγαλύτερη επιτυχία. Μπορείτε μέσα σ' αυτές τις ώρες του άγχους να ονειρεύεστε τον εαυτό σας λίγο καιρό μετά; Μπορείτε να τραγουδήσετε το αγαπημένο σας τραγούδι; Μπορείτε να πατήσετε στα πόδια σας και να ανοίξετε τα φτερά σας; Μπορείτε! Γι' αυτό φτάσατε εδώ, περιμένοντας εναγωνίως! Εμπιστεύομαι εσάς. Τους ονειροπόλους!
Όσο για εσάς γονείς, δε σας κακιώνω. Ξέρω πως αγωνιάτε, θέλετε τα παιδιά σας να πετύχουν στη ζωή τους, να μην περάσουν δυσκολίες που ενδεχομένως εσείς περάσατε, απλά φοβάμαι ότι με το να υποδεικνύει κανείς πώς να ζει το παιδί του δεν είμαι σίγουρος πως θα καταφέρει το σκοπό του. Αγκαλιάστε τα παιδιά σας και δώστε τους εσείς φτερά για να πετάξουν. Ακούστε τα με προσοχή κι αγαπήστε τα για τις επιλογές τους, γι' αυτά που είναι!
Και θα πετύχουν...
Καλή τύχη σε όλα τα παιδιά!
Χαμογελάστε στη ζωή... και διεκδικήστε την!
ΥΓ
Ό,τι κάνετε... με ανοιχτά φτερά!
Αντώνης Καλομοιράκης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου