Ποίημα: Πάσχα

Πάσχα

Κάθε Απρίλιο με Μάιο με πιάνει.

Με πιάνει μια ανάγκη να θέλω τόσο απεγνωσμένα να υπάρχεις

Ίσως γιατί μόνο Εσύ θα με καθησύχαζες.

Μόνο Εσύ θα ήξερες άμα περάσει.

Ο Θάνατός Σου με διαλύει κι η Ανάστασή Σου με φέρνει πίσω στη ζωή.

Βλέπω τριγύρω πρόσφυγες, ανθρώπους δίχως φαΐ και δίχως στέγη

Κι αναρωτιέμαι αν το δικό μου σπίτι έφτανε

Και το δικό μου το φαΐ

Να το μοιράσω κι όλοι ίσοι να ‘μαστε.

Μα κάθε μέρα πιο πολλοί.

Κι άλλοι πεινασμένοι,

Πρόσφυγες

Ταλαιπωρημένοι

Ζωντανοί νεκροί

Και μέσα στα βλέμματά τους βλέπω το δικό Σου βλέμμα.

Το αγκάθινο στεφάνι που φοράνε στα παραπετάσματα που κοιμούνται

Τις μαστιγιές και το χλευασμό που δέχονται από όλους εκείνους που μισούν

Είδα τη μάνα Σου, να γεννά μέσα σε σκηνή

Η νέα φάτνη

Γεμάτη λάσπη και βρωμιά

Είδα τον κόσμο να τελειώνει και σήκωσα τα μάτια μου ψηλά

Σε έψαχνα να κάνω προσευχή

Να ανοίξεις την πόρτα για τη Βασιλεία του Ουρανού

Να σκορπίσεις από κει ψηλά δικαιοσύνη και χαρά

Να σβύσεις κάθε φλόγα κόλασης πολέμου που ανάβει

Κάθε στομάχι πεινασμένο να το ξεπεινάσεις

Και κάθε λαιμό ξερό να τον δροσερέψεις

Κάθε άρρωστο που κείτεται να τον σηκώσεις

Και να του χαρίσεις μια πεταλούδα

Κάθε σύνορα για ανθρώπους μίσους να τα σπάσεις

Και κάθε σταύρωση, ανάσταση να την κάνεις

Έτσι κοιτάζω στον ουρανό

Επίμονα

Έχω καρφώσει τα μάτια μου καταμεσίς του προσώπου Σου.

Τόσο πολύ που θα τρυπήσει ο ουρανός και θα Σε δω.

Σε παρακαλώ.

ΒΟΗΘΕΙΑ.

Αποκρίσου.

Γιατί δε μ’ ακούς;

Κοίτα πώς έγινε ο κόσμος Σου.

Δεν έχεις τίποτα να πεις γι' αυτό;

Μου ζητάς να σε πιστεύω

Και Σου προσεύχομαι με τα μάτια στον ουρανό.

Εσύ γιατί κανένα σημάδι πως υπάρχεις δε μου στέλνεις;

Αντώνης Καλομοιράκης